چینی ها در شب عید نارنگی می خورند. به این دلیل که نارنگی دایره ای شکل است.مثل سال که در حال تکرار شدنه.

این جزو آداب و رسوم یهودی هاست که شب عید،  سیب و عسل می خورند. به معنای داشتن یک سال شیرین.

یونانی ها شب عید، نان هایی می خورند که وسط آن سکه قرار داده شده. در هر کدام از نان ها سه سکه قرار دارد و آن ها باید به دنبال آن بگردند. به معنای سالی پر از موفقیت و کامیابی.

در اسپانیا و بیش تر کشور های امریکای لاتین، مردم در شب عید،12 حبه ی انگور می خورند تا هر ماهشان پر از خوش شانسی باشد.

در شب عید مردم زاپن، کیک برنجی می خورند، برای کسب نیروی بیش تر در سال جدید.

در ایالت های جنوبی امریکا، در شب عید، مردم برنج و لوبیای چشم بلبلی با سبزی های معطر می خورند.چون لوبیای چشم بلبلی شبیه سکه است و سبزی هم شبیه دلار!(از نظر رنگ)

حالا بگید ببینم چرا ما ابرانی ها سبزی پلو و ماهی می خوریم؟

راستی... نوروز بر همه ی ایرانی ها مبارک!

این روزها مردم برگزاری جشن ها و مناسبت های خارجی را نشان فرهنگ و تجدد می دانند، سفره هفت سین نمی چینند، اما درخت کریسمس را فراموش نمی کنند. جشن شب یلدا که به بهانه بلند شدن روز، برای شکرگزاری از برکات و نعمات خداوندی برگزار می شده است را نمی شناسند اما همراه با بیگانگان روز شکرگزاری برپا می کنند!
همه چیز را در مورد والنتاین و فلسفه نامگذاریش می دانند، اما حتی اسم سپندارمذگان، روز باستانی عشق به گوششان نخورده است.
چند سالی است که حوالی 25 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها و مغازه ها می بینیم. مغازه های اجناس کادوئی لوکس و فانتزی غلغله میشود. همه جا اسم والنتاین به گوش می خورد. 
از هر بچه مدرسه ای که در مورد والنتاین سوال کنی می داند که "در قرن سوم میلادی در روم باستان فرمانروایی به  نام کلودیوس دوم معتقد بوده سربازی خوب می جنگد که مجرد باشد. از این رو ازدواج برای سربازان امپراطوری روم قدغن بود. کلودیوس به قدری بی رحم بود که هیچکس جرات کمک به سربازان را نداشت. اما کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)، مخفیانه عقد سربازان رومی را جاری می کرد. کلودیوس دوم از این جریان باخبر می شود و دستور زندانی شدن والنتاین را می دهد. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق، با قلبی عاشق اعدام می شود. بنابراین او را فدایی و شهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق!" اما کمتر کسی است که بداند در ایران باستان بیست قرن پیش از میلاد(نه همچون رومیان از سه قرن پس از میلاد)روزی موسوم به روز عشق بوده است! جالب است بدانید که این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 3 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مذگان" یا "اسفندار مذگان" نام داشته است.
غوغای والنتاین
والنتاین را همه می شناسند. چرا که چند سالی است این رسم بیگانه در دیار ما حضور یافته و با نزدیک شدن به دهه آخر بهمن ماه در روزنامه ها، مجلات و سایت های اینترنتی به شکل مقاله و نوشتار، در پشت ویترین ها به شکل هدایا و کارت پستال های منسوب به والنتاین و بر سر زبانها با جمله "ولنتاین مبارک" این حضور را به اثبات رسانیده است. برای باور این گفته، کافی است وارد اینترنت شوید و کلمه "والنتاین" یا "ولنتاین" را برای جست وجو وارد کنید، آنگاه به طور حیرت آوری با لیست بی انتهایی از وبلاگهای جوانان ایرانی مواجه خواهید شد که مطالبی در خصوص این روز همراه با تبریکات متعدد و متنوع آورده شده است! یا در همان روزها، نگاهی در سطح شهر، بخصوص مرکز و مناطق بالای شهر، بیندازید، حتما متوجه تفاوت آن با روزهای دیگر خواهید شد. شهر و مغازه ها با هدایا، عروسکها و کارت پستال های رنگارنگ والنتاینی! رنگ وبوی خاصی به خود می گیرند; جنب و جوشی همچون روز مادر و عید نوروز در بین مردم بخصوص جوانان به چشم می خورد; همه چیز شاد به نظر می رسد. 
شاید کمتر کسی تصور کند که پس از جشن ملی نوروز که ایرانیان برای یکدیگر کارت پستال می فرستند، والنتاین رتبه بعدی از لحاظ شمارگان ارسال این کارت ها را داشته باشد.
گرچه روز والنتاین ریشه در فرهنگ ما ایرانیان ندارد اما این باعث نشده تا دختر و پسرهای ایرانی در چند روز باقی مانده به والنتاین به مغازه های فروش هدایای خاص این روز سرک نکشند.
والنتاین و کار و کاسبی های جدید
هدیه های والنتاین بیشتر عروسک های شنی است که از چین و هنگ کنگ وارد می شود و در میان آن ها خرس کوچکی که گاه قلب قرمز یا صورتی رنگی در دست دارد، مشتریان پروپاقرص پیدا کرده است
تا همین چند سال پیش، کسی نمی توانست باور کند که فروش کارت تبریک و جعبه های مقوایی بتواند جز برای دست فروش های گوشه خیابان، اسباب اصلی کسب و کار کسی شود اما حالا در گوشه و کنار تهران مغازه های زیادی می توان پیدا کرد که متاع اصلی شان همین کارت و پستالها و جعبه های مقوایی است و ایام والنتاین، فصل رونق بازارشان حساب می شود.
هنوز می توان بر شیشه های مغازه ای در خیابان وزرا که یکی از معروف ترین کارت پستال فروشی های تهران است تبریک والنتاین را یافت، گرچه طی سال گذشته در اخطاری به فروشگاه هایی که والنتاین را به مشتریان تبریک می گفتند، توانستند برای مدتی نام والنتاین را از سردر مغازه ها بردارند اما در این روزها باز می توان عباراتی در تبریک روز والنتاین را بر دیوار مغازه ها دید.
اگر در نظر بگیریم که در دنیا، کارت پستال های روز والنتاین با رنگ ها و طرح های مختلف و تنوع بسیار زیادی عرضه می شود، این رنگارنگی به صورت محدودی به فروشگاه های کارت پستال فروشی در بازار قائم تجریش و خیابان وزرا راه یافته است.
علت جلب توجه بسیاری از جوانان به این روز را می توان در تنوع اجناس اختصاصی والنتاین در فروشگاه نیز جستجو کرد.
بازار قائم در میدان تجریش تهران یکی از جاهایی است که جوانان تهرانی روزانه برای تهیه هدیه به آنجا سر می زنند. 
به گفته یکی از خریداران، والنتاین بیشتر یک روز پسرانه است و این پسرها هستند که به دخترها هدیه می دهند. جعبه های مقوایی که در سال های اخیر مد شده است با رنگ های شاد، در اندازه های مختلف و اشکال جدید شبیه قلب با روبانی قرمز خواهان بسیاری دارد.
بسته های کادویی که تا چندی پیش ایرانی ها فقط در فیلمهای خارجی، پای درخت کریسمس دیده بودند، قیمت نسبتا بالایی دارند.
گذشته از مشتریان هدایای والنتاین، خیلی ها هم از طریق اینترنت و با فرستادن کارت تبریک از طریق ای میل، عید عشاق را به هم تبریک می گفتند و در واقع، اینترنت را باید یکی از عوامل اصلی رشد پدیده والنتاین در ایران دانست.
شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 25 بهمن (والنتاین) به 29 بهمن ماه، روز عشق ایرانیان باستان منتقل کنیم.

http://www.ebtekarnews.com/ebtekar/Article.aspx?AID=1663

با تشکر از یاس

وقتی که خدا داشت منو بدرقه می کرد بهم گفت: جایی که میری مردمی داره که میشکوننت ، نکنه غصه بخوری ، من همه جا باهاتم تو تنها نیستی تو کوله بارت عشق می ذارم که بگذری، قلب میذارم که جا بدی ، اشک میدم که همراهیت کنه و مرگ که بدونی برمگردی پیشم.

آیا می دونید پیتزا اول توسط ایرونی ها اختراع شده؟!

ایرونی های باستان تو جنگ هاشون خمیر را روی سپرهاشون پهن می کردن و روی اون پنیر و سبزی می ذاشتن. کم کم این روش به روم باستان رفت و پنیر از اون حذف شد. و اون ها روی خمیر عسل و روغن زیتون می ذاشتن. کم کم این روش به آلمان رفت و دوباره پنیر به اون اضافه شد.و اون قدر تغییر و تحول پیدا کرد تا بالاخره ایتالیایی ها اون را به روش امروزی در اوردن.

سلام یاسی جوووووووووووووونم. خوبی؟ خوشی؟ اهل و عیال خوبن؟ بر و بچه ها چه طورن؟ امشب آبگوشت داریم با ترشی! ولی فقط آبش به ما می رسه! خان داداشا همه ی گوشت رو دو لپه می خورن و ما هم هر هر بهشون می خندیم! آخر شب هم دلمون شروع می کنه به ضعف رفتن چون فقط یه کم آب رب واسه شام خوردیم!

خوب حالا از اینا که بگذریم دلم ازت خونه. می گی چرا واست کادوی تولد نخریدم اما تو از توی حلقوم من کادو که سهله، زندگیمو می کشی بیرون. حساب کردم تا حالا واست 5000 تومن کارت خریدم.همین امروز هم که 22 دقیقه از اکانت منو مفت مفت استفاده کردی. عیدو چی می گی؟ هان؟ یه کارت ویژه ی نوروز داشتم. پسوردشو هک کردی و معلوم نیست چند ساعتشو تو اون حلقومت ریختی.

پسورد وبلاگ و آیدیمو هم که هک کردی و نشستی با اون شادی هرهر بهم خندیدی. من دیگه واسه خودم دیگه یه زندگی خصوصی ندارم. همه زار و زندگی منو فهمیدی.

دیگه ادامه نمی دم آخه امشب ،شب تولدته نمی خوام اون کادوهایی که مفت مفت گیرت اومده به کامت زهر بشه اما... یه روز تلافی می کنم...

راستی تولدت مبارک...! به قول داداش ایشالا تولد 120 سالگیت می میری! هان؟ چیه؟ انتظار داری آدم خسیسی مثل تو توی این وضعیت سهمیه بندی بنزین و هزار تا بد بختی دیگه تا 120 سالگی زنده بمونه؟!